به اينكه « فتنه » در قرآن مجيد مكرر به معنى آزمايش و امتحان آمده است ، چنان كه در آيه 28 سوره انفال أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَأَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ : « سرمايه‌ها و فرزندان شما وسيله آزمايش شما هستند » ( و همچنين آيه 2 سوره عنكبوت و آيه 126 سوره توبه ) مفهوم آيه مورد بحث چندان پيچيده نيست . زيرا بدون شك بنى اسرائيل در اين صحنه با آزمايش شديدى روبرو شدند ، و خداوند به آنها نشان داد كه اين تقاضا ( تقاضاى رؤيت او ) يك تقاضاى بىمورد و نابجا و محال است . و در پايان آيه موسى ع عرض مىكند : « بار الها تنها تو ولى و سرپرست مايى ، ما را ببخش و مشمول رحمت خود قرار ده ، تو بهترين آمرزندگانى » ( * ( أَنْتَ وَلِيُّنا فَاغْفِرْ لَنا وَارْحَمْنا وَأَنْتَ خَيْرُ الْغافِرِينَ ) * ) . از مجموع آيات و روايات استفاده مىشود كه سرانجام هلاكشدگان بار ديگر زندگى را از سر گرفتند و به اتفاق موسى ع به سوى بنى اسرائيل باز - گشتند ، و آنچه را ديده بودند براى آنها بازگو نمودند و به تبليغ و ارشاد آن مردم بى خبر پرداختند . در آيه بعد دنباله تقاضاى موسى ع از پروردگار و تكميل مساله توبه كه در آيات قبل به آن اشاره شد چنين آمده است ، موسى مىگويد : « خداوندا در اين جهان و در سراى ديگر نيكى براى ما مقرر بدار » ( * ( وَاكْتُبْ لَنا فِي هذِه الدُّنْيا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ ) * ) . « حسنة » به معنى هر گونه نيكى و زيبايى و خوبى است ، بنا بر اين همه نعمتها و همچنين توفيق عمل صالح و آمرزش و بهشت و هر گونه سعادت را شامل مىشود ، و دليلى ندارد - همانند بعضى از مفسران - آن را مخصوص به يك قسمت از اين مواهب بدانيم .